ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΕΒΛΕΠΕ Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ...

Γράφει ο Αγτζίδης Βλάσης

Με αφορμή τα 100 χρόνια από το θάνατο του Γεωργίου Σκληρού, η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών (ΕΠΜ) διοργάνωσε την 1η Δεκεμβρίου ένα επιστημονικό συνέδριο για την αποτίμηση του έργου του.

Ο Τραπεζούντιος Γεώργιος Κωνσταντινίδης, γνωστός με το ψευδώνυμο “Σκληρός” θεωρείται ότι ο πατέρας της Νεοελληνικής κοινωνιολογίας και ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διανοούμενους που εισήγαγε την ελληνική σκέψη στα πλέον προχωρημένα ρεύματα επιστημονικής σκέψης της Ευρώπης.
Η δική μου εισήγηση επικεντρώθηκε στη θεώρηση του Σκληρού για το χαρακτήρα του Νεοτουρκικού κινήματος του 1908. Ο τίτλος της ήταν:

«Το Νεοτουρκικό Κίνημα του 1908 και η ανάλυση της φυσιογνωμίας του με τη χρήση των νέων αναλυτικών εργαλείων από τον Γεώργιο Σκληρό».

Ο Γεώργιος Σκληρός είναι αυτός που εισήγαγε την κοινωνιολογία στην Ελλάδα και χρησιμοποίησε τη μαρξιστική μέθοδο για να αναλύσει την ελληνική κοινωνία. Πέθανε στο Κάιρο της Αιγύπτου σε ηλικία μόλις 41 χρόνων, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1919 (22 Δεκεμβρίου 1919 με το παλαιό ημερολόγιο-4 Ιανουαρίου 1920 με το νέο).

Υπήρξε ένας κορυφαίος διανοούμενος, που ακόμα δεν έχει βρει τη θέση του στο πάνθεον των σύγχρονων Ελλήνων διανοητών.
Όμως η σημασία του έργου του ήταν γνωστή στους διανοούμενους της εποχής του.

Ο ίδιος επέλεξε το ψευδώνυμο "Σκληρός". Όπως τον αναπλάθει η Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, η οποία μελέτησε σε βάθος την ψυχοσύνθεσή του, στη μυθιστορία της με τίτλο "Ένας τρυφερός σύντροφος" τον παρουσιάζει να τεκμηριώνει ως εξής την απόφασή του:

«Το αποφάσισα, το Σκληρός, ως ψευδώνυμο μου ταιριάζει, εκφράζει όσα πιστεύω και όσα αισθάνομαι. Τη φοβερή μου απέχθεια για τις αισθηματολογίες, τη μαλθακότητα, τις ρομάντζες, τους ψευτοαισθηματισμούς και όλα τα συναφή που ωραιοποιούν και συσκοτίζουν τα πράγματα. Πάει, τελείωσε, η πραγματικότητα πρέπει να είναι η αρχή των πάντων κι όχι τα αισθήματα και η διάθεσή μας, που βασανίζουν και ταλαιπωρούν την ψυχή, πολύ συχνά, το ίδιο οδυνηρά με τις αντικειμενικές δυσκολίες. Χίλιες φορές πεζός και ανούσιος ρεαλιστής που δεν υπερτιμά ούτε υποτιμά τις δυνάμεις του, παρά ιδεαλιστής φαντασμένος ή δονκιχώτης ουτοπιστής».

Τι δεν κατάλαβαν οι Έλληνες για τους Νεότουρκους

Με το κείμενό του "Το Ζήτημα της Ανατολής", που έγραψε 1909, υποστήριξε για το κίνημα των Νεότουρκων πως πρόκειται για ένα απειλητικό εθνικιστικό κίνημα μιας στρατιωτικής γραφειοκρατίας, η οποία απειλούσε τα ζωτικά συμφέροντα των υπόδουλων λαών. Ένα κίνημα του οποίου τον "αντεπαναστατικό χαρακτήρα" είχε εντοπίσει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, θεωρώντας ότι λειτουργούσε εξυπηρετικά προς τον γερμανικό ιμπεριαλισμό.

Να σημειώσουμε ότι τον ίδιο καιρό στην Ελλάδα, το Κίνημα των Νεότουρκων είχε αντιμετωπιστεί με εξαιρετικά θετικό τρόπο ενώ επιβιώνουν ακόμα και σήμερα τέτοιες θεωρήσεις. Ήταν τόσο θετική αυτή η αίσθηση ώστε οι συντηρητικοί διανοούμενοι είχαν αντιταχθεί στη συμμετοχή της Ελλάδας στη Βαλκανική Συμμαχία και στον Βαλκανικό Πόλεμο γιατί τάχα έθετε εμπόδια στον στόχο της αντισλαβικής ελληνοτουρκικής συμμαχίας, που θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και σε Ομοσπονδία.

«Εάν η Ελλάδα είχε στοιχειώδη κοινωνική μόρφωση --έγραφε ο Γεώργιος Σκληρός-- θα καταλάβαινε αμέσως, αναφορικά με την Τουρκική Επανάσταση (ότι ) αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα έχη την πολιτική αναγέννηση και το δυνάμωμα της Τουρκίας από τη μια, και το άνθισμα του αστικού σωβινιστικού πατριωτισμού των Τούρκων από την άλλη, αναγκαστικά θ’ αλλάξη και όλη η υπόσταση της Τουρκίας, όλη της η στάση απέναντι της Ευρώπης, των γειτόνων κρατών και των υποτελών ξένων φυλών. Ο ασθενής της χτες, όχι μόνο θα λείψει πλέον, αλλά στον τόπο του θα μπεί ένας νέος, γερός και γιομάτος σφρίγος παράγοντας, που θα υπερτερεί κατά πολύ στη δύναμη όλους τους άλλους παράγοντες της Ανατολής».

»Η αλλαγή λοιπόν των συνθηκών αναγκαστικά πρέπει να φέρει αλλαγή των σχέσεων των διαφόρων παραγόντων της Ανατολής αναμεταξύ τους. Η εμφάνιση νέου εχθρού, πολύ πλέον επικίνδυνου και πολυπληθέστερου και σωβινιστικού, που φοβερίζει εξ ίσου την εθνική υπόσταση των άλλων φυλών (γατί πρώτος όρος του αστικού πατριωτισμού είναι να μην ανέχεται δίπλα του άλλονε ξένον πατριωτισμό) αναγκαστικά πρέπει να φιλιώσει τους χτες εχθρούς, για κοινή άμυνα εναντίον τού νέου επικίνδυνου αντιπάλου….».

Η ΨΕYΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΉ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΞΟΜΟΙΩΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

FAKE HISTORIC AND CULTURAL SIMILATION ΒΥ ΤΗΕ TURKS.

Γράφει ο Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος

Απαιτείται προσοχή σε μια όχι ακριβώς ΝΕΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΑΛΛΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ…  ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ  

Με το ΤΟΥΡΚΟΣ (λέξη με έννοια που δημιουργεί σύγχυση) δεν εννοούν τον Τούρκο κατ’ονομα αλλά τον ιστορικό λαό που κατοίκησε στην Ιωνία και μικρά Ασία, όπου και εστιάζουν κατ’επιλογή, εξ αρχαιοτάτων χρόνων...

Πρόκειται για προκλητική και ανιστόρητη εκμετάλλευση όλων των πολιτισμών που αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν στην περιοχή μετά την τελική κατάκτηση και υποδούλωσή τους από τα Τουρκικά (κεντροασιατικά) στίφη.

Είναι δεδομένο ότι οι Τούρκοι ως φυλή ήταν αρχικά μειονότητα,  μια ισχνή μειονότητα.

Ήταν όμως η ισχυρότερη, πλέον πολεμοχαρής και οργανωμένη που κατάφερε να επικρατήσει αρχικά επί των Βυζαντινών επαρχιών που ήταν υπό κατάρρευση και αργότερα να επεκταθεί σε έναν ακόμα ευρύτερο χώρο πέριξ της Μεσογείου αλλά και προς τα έγκατα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Δεν ήταν Τούρκοι όλοι αυτοί αλλά Μωαμεθανοί με πάμπολλους άλλους λαούς συρόμενους υπό Τουρκική ηγεσία. Το ευφύημα των Τούρκων ήταν η ασυνήθιστη ανοχή τους στην διαφορετικότητα των υπόδουλων (σε αντίθεση με την μη ανοχή που έδειξαν οι Βυζαντινοί στα πλήθη των Εθνικων.  

Η ομογενοποίηση του Τουρκικού κράτους είναι νέο γεγονός που ξεκίνησε από την εποχή των Νεότουρκων και ισχυροποιήθηκε μετά τον ΑΠΠ υπό τον Κεμάλ, παράλληλα και ως κύριο επακόλουθο της ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ομως το σημαντικό είναι ότι τα πολιτισμικά στοιχεία που σήμερα εμφανίζουν οι Τούρκοι ως δικά τους είναι ξένα και κατά βάση Ελληνικά και Ελληνοχριστιανικά (Βυζαντινά)

Θεωρούν ότι εφόσον αυτοί ζουν (εξ ‘ανέκαθεν μέσω των κατακτηθέντων…) στην περιοχή τους ανήκει η ιστορία και η προϊστορία αυτών των λαών.

Όμως ο πολιτισμός δεν κατακτάται δια των όπλων και η ιστορία δεν φαλκιδεύεται μέσω κατακτητικών τρυκ.

Οι Έλληνες μπορεί να πέρασαν από χίλια μύρια και ουσιαστικά να εξαφανίστηκαν ως αυτούσιος πολιτισμός κύρια από τους ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ μετά τις καταστροφικές διώξεις των Εθνικών αλλά δεν έπαυσαν να έχουν ως υπόβαθρο την γλώσσα τους και πολλές αναφορές στα πολιτιστικά στοιχεία των προγόνων τους, έστω μέσω του φίλτρου των Βυζαντινών.

Οι Τούρκοι σε αντιδιαστολή δεν δημιούργησαν πολιτισμό ενώ υιοθέτησαν την επιμελή γραφειοκρατία του Βυζαντίου ως σύστημα ελέγχου και διοίκησης επιτρέποντάς τους να επιβάλλονται, να ελέγχουν και να κυβερνούν τους πολυποίκιλους λαούς των κατακτήσεων τους κάτι που αναμφίβολα αντέγραψαν ως ιδέα οι Βρεττανοί που ξεχύθηκαν αργότερα ανά την υφήλιο αποκτώντας και ελέγχοντας ένα τεράστιο αριθμό ασύνδετων πολιτισμικά και χωρικά αποικιών.

Οι Τούρκοι δεν υιοθέτησαν ούτε την γλώσσα ούτε τον κυρίαρχο πολιτισμό των κατακτηθέντων λαών (πως θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν σε τέτοια πανσπερμία…) και πολύ περισσότερο τον Ελληνικό που είναι εχθρικός στην ολοκληρωτική και ανελεύθερη θεώρηση του Ισλάμ παρά τα εξ αντιθέτου περί ειρηνικού ισλάμ διατυμπανίζομενα για λόγους θρησκευτικής προπαγάνδας. Όμως παρέμειναν ανεκτικοί στον Χριστιανισμό εφ’όσον καταβάλλονταν οι ανάλογοι φόροι.

Αρα, ο πυρήνας της διαμορφούμενης ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ των Τούρκων είναι η ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ του πολιτισμού των λαών και των απογόνων τους όχι ως ουσίας και βάσησ της δικής τους πολιτισμικής εξέλιξης αλλά ως προϊόν ΑΠΑΓΩΓΗΣ για ΛΟΓΟΥΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ που πέρα από την δανεική γραφειοκρατική κουλτούρα των Βυζαντινών έχει να επιδείξει μόνο σιροπιαστές λιχουδιές τη συνοδεία ναργιλέ και σαγηνευτικών κοιλιακών ταλαντώσεων.

Με άλλα λόγια ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ, ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΟΥΝ μια ΨΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ κλεμμένη από τους κατακτηθέντες χωρίς να ταυτίζονται με αυτήν… καθιστώντας οφθαλμοφανές ότι πρόκειται για προϊόν κλοπής και απόλυτα δικαιολογημένο τον χαρακτηρισμό της πράξης τους ως ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΑΤΕΩΝΙΑΣ ή κατά το δημοφιλές FAKE HISTORIC AND CULTURAL SIMILATION.